به گزارش آنی غذا به نقل از مهر، اختلال «پیکا» یا «هرزه خواری»، یکی از اختلالات خوردن است که با مصرف مداوم مواد غیرخوراکی و بدون ارزش غذایی شناخته می شود.
این رفتار زمانی به عنوان اختلال درنظر گرفته می شود که حداقل یک ماه ادامه داشته باشد و با سن رشد یا هنجارهای فرهنگی فرد سازگار نباشد.
پیکا در گروه هایی مانند کودکان، زنان حامله و افراد دارای برخی اختلالات جسمی یا روانی شیوع بیشتری دارد.
پیامدهای این اختلال می تواند شامل مشکلات گوارشی، کم خونی، مسمومیت و عفونت باشد.
بررسی پیکا به درک بهتر علل، الگوهای بروز و دستاوردهای سلامت آن کمک می نماید.
میزان شیوع هرزه خواری
شیوع اختلال پیکا در جمعیت های مختلف متفاوت می باشد و به عواملی مانند سن، وضعیت تغذیه ای، حاملگی و وجود اختلالات زمینه ای بستگی دارد.
به دلیل پنهان ماندن رفتار در خیلی از افراد، آمار دقیق شیوع معین نمی باشد، اما تحقیقات نشان می دهد که این اختلال در تعدادی گروه ها بطور قابل توجهی شایع تر از جمعیت عمومی است.
کودکان خردسال؛ خصوصاً در سنین پیش دبستانی که رفتارهای دهانی شایع تر است.
زنان باردار؛ به ویژه در صورت وجود کمبود آهن یا سایر ریزمغذی ها.
افراد دچار کم خونی فقر آهن؛ که ارتباط شناخته شده ای با برخی انواع پیکا دارد.
افراد دارای ناتوانی های رشدی یا اوتیسم؛ که شیوع پیکا در آنها بالاتر از جمعیت عمومی است.
درمان هرزه خواری
درمان پیکا یا هرزه خواری به شناسایی علت زمینه ای، نوع ماده مصرفی و شدت اختلال بستگی دارد و به طور معمول تلفیقی از شیوه های پزشکی، تغذیه ای و روان شناختی است.
هدف درمان کاهش رفتار خوردن مواد غیرخوراکی، جلوگیری از عوارض جسمی و بهبود سلامت روان فرد است.
روش های درمان
دارودرمانی
در موارد خاص همراه با اختلالات روان پزشکی، برای کاهش وسواس یا رفتارهای تکانشی
اصلاح کمبودهای تغذیه ای
تجویز مکمل آهن، روی یا سایر ریزمغذی ها در صورت وجود کمبود
درمان پزشکی عوارض جسمی
مدیریت مسمومیت، انسداد روده یا عفونت های ناشی از مصرف مواد غیرخوراکی
مداخلات روان شناختی
رفتاردرمانی شناختی، آموزش مهارت های مقابله ای و مدیریت وسوسه
آموزش والدین و مراقبان
نظارت بر رفتار کودک و ایجاد محیط امن بدون دسترسی به مواد غیرخوراکی
به گزارش آنی غذا به نقل از مهر، اختلال پیکا یا هرزه خواری ، یکی از اختلالات خوردن است که با مصرف مداوم مواد غیرخوراکی و بدون ارزش غذایی شناخته می شود.این رفتار زمانی به عنوان اختلال درنظر گرفته می شود که حداقل یک ماه ادامه داشته باشد و با سن رشد یا هنجارهای فرهنگی فرد سازگار نباشد.پیکا در گروه هایی مانند کودکان، زنان حامله و افراد دارای برخی اختلالات جسمی یا روانی شیوع بیشتری دارد.پیامدهای این اختلال می تواند شامل مشکلات گوارشی، کم خونی، مسمومیت و عفونت باشد.بررسی پیکا به درک بهتر علل، الگوهای بروز و دستاوردهای سلامت آن کمک می نماید. شیوع اختلال پیکا در جمعیت های مختلف متفاوت می باشد و به عواملی مانند سن، وضعیت تغذیه ای، حاملگی و وجود اختلالات زمینه ای بستگی دارد.به دلیل پنهان ماندن رفتار در خیلی از افراد، آمار دقیق شیوع معین نمی باشد، اما تحقیقات نشان می دهد که این اختلال در تعدادی گروه ها بطور قابل توجهی شایع تر از جمعیت عمومی است.کودکان خردسال؛ خصوصاً در سنین پیش دبستانی که رفتارهای دهانی شایع تر است.زنان باردار؛ به ویژه در صورت وجود کمبود آهن یا سایر ریزمغذی ها.افراد دچار کم خونی فقر آهن؛ که ارتباط شناخته شده ای با برخی انواع پیکا دارد.افراد دارای ناتوانی های رشدی یا اوتیسم؛ که شیوع پیکا در آنها بالاتر از جمعیت عمومی است.
منبع: آنی غذا
