به گزارش آنی غذا به نقل از مدیکال نیوز تودی، این مطالعه به بررسی این مساله پرداخت که آیا «زایلیتول» با خطر بروز رویدادهای قلبی-عروقی در جمعیت عمومی ارتباط دارد یا خیر.
زایلیتول نوعی «الکل قند» (پلی اول) است؛ کربوهیدراتی که تلفیقی از مولکول های قند و الکل بحساب می آید. تولیدکنندگان اغلب از این ماده برای شیرین کردن مواد غذایی و محصولات بهداشت دهان و دندان استفاده می نمایند، بدون آن که کالری یا خطر پوسیدگی دندان ناشی از مصرف قند معمولی را به همراه داشته باشد.
دکتر «مارکو ویتکوفسکی»، از نویسندگان این مطالعه و پزشک بیمارستان دانشگاهی شاریته در برلین آلمان، در یک بیانیه مطبوعاتی اظهار داشت: «ما در مطالعات پیشین نشان داده بودیم که زایلیتول می تواند توانایی پلاکت های خون برای تشکیل لخته را افزایش دهد.»
او اضافه کرد: «همچنین دریافتیم که سطح بالای زایلیتول در خون افراد پرخطر، ظرف یک دوره سه ساله با بروز رویدادهای قلبی-عروقی مرتبط بوده است.»
آنچه هنوز مشخص نشده، این بود که آیا زایلیتول ممکنست خطر بروز رویدادهای قلبی-عروقی را در جمعیت عمومی هم افزایش دهد یا خیر؛ و این همان موضوعی بود که مطالعه جدید قصد داشت به آن پاسخ دهد.
محققان داده های حاصل از دو مطالعه مشاهده ای بزرگ در آمریکای شمالی و اروپا را مورد بررسی قرار دادند که در مجموع شامل ۱۷، ۷۱۰ شرکت کننده با میانگین سنی ۶۰.۹ سال بود.
پژوهشگران داده ها را با درنظر گرفتن عوامل خطر سنتی بیماریهای قلبی-عروقی، همچون سن، وضعیت استعمال دخانیات، دیابت و فشار خون بالا، تعدیل کردند. سپس، آنها گروههای مورد مطالعه را بر مبنای سطح زایلیتول موجود در پلاسمای خونشان به چهار دسته تقسیم کردند.
پس از اعمال این تعدیل ها، محققان دریافتند گروهی از شرکت کنندگان که بالاترین سطح زایلیتول را در خون خود داشتند، در مقایسه با آنهایی که پایین ترین سطح زایلیتول را داشتند، با خطر بمراتب بیشتر مبتلا شدن به حمله قلبی، سکته مغزی یا مرگ ناشی از رویدادهای قلبی-عروقی مواجه بودند.
در طول یک دوره پیگیری ۶ ساله مطالعه، محققان دریافتند اشخاصی که بالاترین سطح زایلیتول را داشتند، در مقایسه با آنهایی که پایین ترین سطح زایلیتول را داشتند، ۵۷ درصد بیشتر در معرض خطر بروز رویدادهای نامطلوب عمده قلبی-عروقی بودند.
نتایج دوره پیگیری ۳۰ ساله هم نشان داد که بالاترین سطح زایلیتول با افزایش ریسک رویدادهای نامطلوب عمده قلبی-عروقی در مقایسه با پایین ترین سطح آن مرتبط است؛ بطوریکه در گروه دارای بالاترین سطح، این خطر ۱۸ درصد بیشتر بود.
با بررسی مجموع داده ها، محققان به رابطه ای وابسته به مقدار مصرف میان زایلیتول و رویدادهای نامطلوب عمده قلبی-عروقی پی بردند. با افزایش سطح زایلیتول، میزان بروز حملات قلبی، سکته های مغزی و مرگ ومیر ناشی از رویدادهای قلبی-عروقی هم افزایش می یافت.
ویتکوفسکی اظهار داشت: «یافته های بلند مدت ما در جمعیت عمومی نشان داده است که دانش ما در رابطه با ایمنی قلبی-عروقی زایلیتول تا چه حد اندک است و از آن حکایت می کند که انجام مطالعات بیشتر ضروری است؛ بخصوص آن که میزان استفاده از زایلیتول در محصولات همچنان رو به افزایش است.»
بسیاری از افراد، زایلیتول و سایر الکل های قندی را جایگزینی سالم برای شکر می دانند. از اینرو مطالعات بیشتری در این مورد نیاز است.
بطور خلاصه به گزارش آنی غذا به نقل از مدیکال نیوز تودی، این مطالعه به بررسی این مساله پرداخت که آیا زایلیتول با خطر بروز رویدادهای قلبی-عروقی در جمعیت عمومی ارتباط دارد یا خیر. زایلیتول نوعی الکل قند (پلی اول) است؛ کربوهیدراتی که ترکیبی از مولکول های قند و الکل بحساب می آید. سپس، آنها گروه های مورد مطالعه را مبنی بر سطح زایلیتول موجود در پلاسمای خونشان به چهار دسته تقسیم کردند. بعد از اعمال این تعدیل ها، پژوهشگران دریافتند گروهی از شرکت کنندگان که بالاترین سطح زایلیتول را در خون خود داشتند، در مقایسه با آنهائیکه پایین ترین سطح زایلیتول را داشتند، با خطر بمراتب بیشتر مبتلا شدن به حمله قلبی، سکته مغزی یا مرگ ناشی از رویدادهای قلبی-عروقی مواجه بودند. در طول یک دوره پیگیری ۶ ساله مطالعه، پژوهشگران دریافتند اشخاصی که بالاترین سطح زایلیتول را داشتند، در مقایسه با آنهائیکه پایین ترین سطح زایلیتول را داشتند، ۵۷ درصد بیشتر در معرض خطر بروز رویدادهای نامطلوب عمده قلبی-عروقی بودند. نتایج دوره پیگیری ۳۰ ساله هم نشان داد که بالاترین سطح زایلیتول با افزایش خطر رویدادهای نامطلوب عمده قلبی-عروقی در مقایسه با پایین ترین سطح آن مرتبط است؛ بطوریکه در گروه دارای بالاترین سطح، این خطر ۱۸ درصد بیشتر بود. با بررسی مجموع داده ها، پژوهشگران به رابطه ای وابسته به مقدار مصرف میان زایلیتول و رویدادهای نامطلوب عمده قلبی-عروقی پی بردند.

منبع: آنی غذا