به گزارش آنی غذا به نقل از خبر آنلاین، افراد سالمندی که با ضعف زندگی می کنند، ذخیره فیزیولوژیکی کمتری دارند. ذخیره فیزیولوژیکی ظرفیت اضافی بدن برای مواجهه با بیماری، صدمه یا استرس است.

ایسنا در خبری نوشت: تعدادی از قدرتمندترین مداخلات برای کاهش یا بهبود ضعف، معمولی ترین آنها هم به شمار می روند که شامل حرکت منظم، تغذیه کافی و ارتباط اجتماعی معنادار می شوند. این مداخلات برای موردی که حالا به عنوان یکی از قوی ترین پیش بینی کننده های بستری شدن در بیمارستان، ناتوانی، بهبودی ضعیف از بیماری یا جراحی، بستری شدن در خانه سالمندان و مرگ در سنین بالاتر شناخته می شود، بسیار ساده به نظر می آید.

به نقل از اس ای، یک اتفاق نسبتا کوچک، مانند عفونت قفسه سینه، تغییر دارو یا حتی چند روز بستری شدن در رختخواب می تواند سبب از دست دادن ناگهانی استقلال شود. در همین حال، یک فرد مسن تر و قوی تر ممکنست به سرعت از یک بیماری جدی تر بهبود یابد.

نحوه پیر شدن ما می تواند بسیار متفاوت باشد. یک فرد ۸۲ ساله ممکنست فعال و مستقل باقی بماند، در حالیکه دیگری برای بلند شدن از روی صندلی تقلا می کند و بعد از مدت کوتاهی بستری در بیمارستان، به صورت درحال افزایشی وابسته می شود.

شناخت بیش از پیش این مساله که ضعف و ناتوانی، نه فقط سن بلکه نحوه پیر شدن افراد را شکل می دهد، نحوه تفکر پزشکان و محققان در مورد زندگی آینده را تغییر می دهد.

در حالی که زندگی طولانی تر یکی از بزرگترین موفقیتهای جامعه است، ضعف و مدیریت آن به صورت درحال افزایشی به نگرانی های مهم بهداشت عمومی و بالینی تبدیل گشته است.

بررسی ضعف و ناتوانی حالا در خیلی از مراکز مراقبت های بهداشتی برای بزرگسالان بالای ۶۵ سال امری عادی است. ارزیابی به صورت درحال افزایشی بر میزان قدرت یا ضعف فرد از نظر جسمی، شناختی و اجتماعی تمرکز دارد.
ارزیابی ضعف و ناتوانی
دو روش اصلی برای ارزیابی ضعف و ناتوانی وجود دارد. روش اول، ضعف و ناتوانی را به عنوان یک سندرم فیزیکی درنظر می گیرد که با ضعف، خستگی، سرعت راه رفتن آهسته، کاهش وزن غیرعمدی و فعالیت بدنی کم مشخص می شود.

افرادی که یک یا دو مورد از این خصوصیت ها را دارند، ممکنست «پیش ضعیف» درنظر گرفته شوند، در حالیکه اشخاصی که چندین مورد از این خصوصیت ها را دارند، ضعیف درنظر گرفته می شوند.

رویکرد دوم، ضعف و ناتوانی را به عنوان تجمع مشکلات سلامتی در طی زمان درنظر می گیرد. در این مدل، بیماری های مزمن، مشکلات حرکتی، مشکلات حافظه، از دست دادن شنوایی یا بینایی، تغذیه نامناسب و انزوای اجتماعی، همگی در پایین آوردن توانایی بدن برای مواجهه با یک رویداد استرس زا مانند زمین خوردن، عفونت یا بستری شدن در بیمارستان نقش دارند.

اغلب از ضعف و ناتوانی بگونه ای صحبت می شود که گویی دائمی است، چیزی که فرد بسادگی به آن تبدیل می شود. شما یا قوی هستید یا ضعیف، مستقل هستید یا وابسته، قوی هستید یا رو به زوال، اما مطالعات نشان می دهد که حقیقت بسیار سیال تر است.

ضعف و ناتوانی در طیفی از قوی بودن تا قبل از ضعف و ناتوانی، ضعف خفیف، ضعف متوسط و ضعف شدید وجود دارد و افراد ممکنست در طی زمان در هر دو جهت حرکت کنند.

اگرچه ضعف و ناتوانی اغلب پیشرفت می کند، اما بسته به دلیل اصلی و حمایت های موجود، گاهی اوقات می تواند به تأخیر بیفتد یا بهبود یابد.
ضعف و ناتوانی همیشه دائمی نیست
یک بررسی بزرگ که شامل بیشتر از ۴۲ هزار سالمند بود، نشان داد که در طول یک دوره پیگیری متوسط حدودا چهار ساله، حدود ۱۴ درصد از افراد وضعیت ضعف و ناتوانی خویش را بهبود بخشیدند، حدودا ۳۰ درصد ضعیف تر شدند و کمی بیشتر از نیمی از آنها پایدار ماندند.

این یافته ها نشان میدهد که ضعف و ناتوانی پویا است و برای برخی افراد، به صورت بالقوه برگشت پذیر است. پزشکان به جای این که صرفا بپرسند که آیا کسی ضعیف است یا خیر، به صورت درحال افزایشی بدنبال این هستند که فرد در کجای طیف ضعف و ناتوانی قرار دارد و چه حمایت هایی ممکنست به ایجاد تاب آوری کمک نماید.

نشانه های اولیه مانند کاهش سرعت حرکت، خستگی یا کاهش وزن ناخواسته حالا به عنوان فرصتی مهم برای مداخله بوسیله تغییرات نسبتا ساده در سبک زندگی شناخته می شوند.

فعالیت بدنی منظم که شامل ورزش مبتنی بر مقاومت است، مانند استفاده از وزنه، باندهای الاستیک یا وزن بدن برای ایجاد قدرت حداقل دو بار در هفته می تواند به بهبود ضعف و ناتوانی یا کاهش سرعت پیشرفت آن کمک نماید.

این مزایا می تواند حتی بیشتر باشد، وقتی ورزش با مداخلات تغذیه ای یا شناختی مانند حافظه، توجه و فعالیتهای حل مساله ترکیب شود. به نظر می آید بهبودی همینطور به چیزی بیشتر از سلامت جسمی بستگی دارد.

در مطالعه ای روی بیشتر از ۵۰۰۰ بزرگسال ۷۵ ساله و بالاتر، حدودا یک سوم از آنهایی که در شروع مطالعه ضعیف بودند، در عرض دو سال به وضعیت ضعیف تری رسیدند.

احتمال بهبودی در میان آنهایی که در فعالیتهای اجتماعی مبتنی بر ورزش شرکت می کردند، سلامت خویش را مثبت تر ارزیابی می کردند، به جامعه خود اعتماد داشتند و مرتبا با همسایگان تعامل داشتند، بیشتر بود.

فعالیت هایی که حافظه، توجه و حل مساله را به چالش می کشند، می توانند از سلامت شناختی پشتیبانی کنند و ممکنست به معکوس کردن ضعف کمک کنند. تاب آوری روانشناختی، توانایی سازگاری با استرس یا رویدادهای دشوار زندگی و بهبودی از آنها در طول زمان، همینطور با دستاوردهای بهتر برای ضعف و ناتوانی مرتبط دانسته شده است.

امروزه ضعف و ناتوانی چیزی بیشتر از یک بخش اجتناب ناپذیر از پیری شناخته شده است و در حالیکه همچنان پیش بینی کننده قدرتمندی برای احتمال بستری شدن در بیمارستان، ناتوانی و مرگ در مرا

حل بعدی زندگی است، شواهد درحال افزایشی نشان میدهد که اغلب می توان از آن پیشگیری کرد، سرعت آنرا کم کرد یا بهبود بخشید.

انتخاب های روزمره، همچون میزان تحرک، اشخاصی که با آنها وقت می گذرانیم و کارهایی که به ما هدف و ارتباط می دهند، می توانند به دفاع از پیری سالم تر کمک کنند.

منبع: anighaza.ir