به گزارش آنی غذا به نقل از خبر آنلاین، بهروز اکبری معاون اداره کل فرآورده های آرایشی و بهداشتی سازمان غذا و دارو ضمن اشاره به ابعاد علمی و فنی مفهوم حلال در صنعت آرایشی و بهداشتی اظهار نمود: ارزیابی حلال در این صنعت نیازمند بررسی همزمان ابعاد فقهی، شیمیایی، زیستی و فناورانه است و نمی توان آنرا فقط به ممنوعیت استفاده از برخی مواد یا احکام در ارتباط با ذبح شرعی محدود کرد.
مهر در خبری نوشت: وی ادامه داد: در بررسی حلال بودن فرآورده های آرایشی و بهداشتی، دو محور اساسی باید مورد توجه قرار گیرد؛ نخست، شناسایی ترکیبات شیمیایی و بررسی نوع، منشا و میزان مواد به کار رفته در فرمولاسیون محصول و دوم، شناسایی منشا مواد اولیه با منشا حیوانی و زیستی و ارزیابی وضعیت شرعی آنها است.
اهمیت بررسی ترکیبات الکلی در تعدادی فرآورده ها
اکبری ضمن اشاره به اهمیت بررسی ترکیبات الکلی در تعدادی فرآورده ها خاطرنشان کرد: به عنوان نمونه، در محصولاتی مانند دهان شویه که امکان دارد حاوی ترکیبات الکلی باشند، صرف مشاهده وجود الکل در فرمولاسیون برای تعیین وضعیت حلال بودن محصول کافی نیست؛ بلکه نوع الکل، منشا تولید، میزان مصرف و انطباق آن با ضوابط فقهی و فنی باید به شکل تخصصی بررسی شود.
پرهیز از قضاوت بر مبنای نام یا ماهیت ظاهری ترکیبات
معاون اداره کل فرآورده های آرایشی و بهداشتی سازمان غذا و دارو افزود: برخی مواد اولیه مورد استفاده در محصولات آرایشی و بهداشتی امکان دارد از منابع حیوانی یا موجودات دریایی استخراج شده باشند. ترکیباتی مانند کلاژن، ژلاتین، برخی آنزیم ها و مواد استخراج شده از حلزون و سایر موجودات دریایی، همچون موادی هستند که شناسایی منشا و بررسی روش استخراج و فرآوری آنها در ارزیابی حلال اهمیت دارد.
وی با تاکید بر ضرورت پرهیز از قضاوت بر مبنای نام یا ماهیت ظاهری ترکیبات اظهار داشت: منشا حیوانی یک ماده به تنهایی به معنای غیرحلال بودن آن نیست و تعیین وضعیت شرعی هر ترکیب باید با عنایت به منشأ، ماهیت، روش فرآوری و ضوابط فقهی مربوط صورت گیرد.
چالش دسترسی به اطلاعات مستند درباره ی منشا مواد اولیه
اکبری، پیچیدگی زنجیره تامین مواد اولیه، تعدد تامین کنندگان و وارداتی بودن بخشی از ترکیبات را از دیگر چالش های این حوزه دانست و اضافه کرد: دسترسی به اطلاعات مستند درباره ی منشا مواد اولیه و مراحل ساخت آنها از الزامات ارزیابی دقیق فرآورده هاست. همینطور شناسایی برخی ترکیبات به فناوری های پیشرفته آزمایشگاهی نیاز دارد و نتایج این بررسی ها باید در کنار ارزیابی های فقهی و تخصصی مورد استفاده قرار گیرد.
وی، تعامل میان متخصصان شیمی، زیست شناسی، علوم آزمایشگاهی و کارشناسان فقهی را برای توسعه نظام ارزیابی حلال ضروری دانست و اشاره کرد: لابراتوار های تخصصی و شیوه های نوین شناسایی ترکیبات می توانند اهمیت بالای ی در تشخیص منشا مواد اولیه و بررسی انطباق فرآورده ها با ضوابط حلال ایفا کنند.
نداشتن نشان حلال به تنهایی به معنای غیرحلال بودن محصول نیست
معاون اداره کل فرآورده های آرایشی و بهداشتی سازمان غذا و دارو همینطور بر ضرورت اطلاع رسانی دقیق دراین خصوص تاکید کرد و اظهار داشت: باید میان محصولی که حلال بودن آن به شکل تخصصی احراز نشده و محصولی که غیرحلال بودن آن اثبات شده است، تفاوت قائل شد. نداشتن نشان حلال به تنهایی به معنای غیرحلال بودن محصول نیست و وجود برخی ترکیبات مانند الکل یا مواد با منشا حیوانی هم بدون بررسی تخصصی نمی تواند مبنای چنین قضاوتی قرار گیرد.
اکبری در آخر تاکید کرد: حلال در صنعت آرایشی و بهداشتی فقط یک عنوان تجاری یا خصوصیت درج شده روی بسته بندی نیست، بلکه موضوعی علمی و بین رشته ای است که بررسی زنجیره تامین مواد اولیه، فرمولاسیون و مراحل ساخت را ضروری می سازد. توسعه این رویکرد، همراه با تقویت زیرساخت های آزمایشگاهی و تدوین ضوابط شفاف، می تواند به ارتقاء نظام ارزیابی فرآورده های سلامت محور و افزایش اطمینان مصرف کنندگان کمک نماید.
